De zorg voor oma Telly door de ogen van Farell

Een voordracht van Farell over haar geliefde oma Telly tijdens de conferentie Interculturele communicatie op 26 april 2016.

 

De deurbel ………….  Geluid van sleutels in het sleutelgat ………. O ja zij zouden eerst aanbellen als een soort code. Gefluister van dames in de gang, ze klonken wel aardig.
Gistermiddag zat ik bij het intake gesprek, een vriendelijke dame van de thuiszorg stelde ons gerust:
“zij zouden goed voor Oma Telly zorgen”.

Vorige week vroeg ma als ik na het werk even bij oma langs wilde want oma was niet zo lekker en ma had avonddienst.
Ik vond oma op het toilet, zij leunde met haar bovenlijf tegen de muur.
Een beroerte, ik wist het zeker, de eerste keer dat het gebeurde had ik het ook gauw door.
Oma Telly zou niet willen dat wildvreemden haar zo zouden zien dus ik besloot haar eerst naar de woonkamer te tillen en haar broek daar op te hijsen.
Ik riep mijn broertje voor hulp bij het tillen en vroeg hem daarna de ambulance te bellen.
Alles wat daarna volgde was als een nare droom waar jij je bewust van bent maar niet wakker kan worden.
Wat mij vooral bij bleef was dat oma na een korte ziekenhuisopname zelf de trap op was gelopen en binnen een week 100% afhankelijk werd.

Farell

“Goedemorgen mevrouw” “Hallo, hoe heeft u geslapen?
Het blijft even stil, er word wat gefluisterd en daarna loopt iemand heen en weer van oma’s slaapkamer naar de badkamer.
Zij wagen nog een poging “goedemorgen mevrouw, wederom geen reactie.
Het bedhek hoor ik naar beneden gaan.
Ik probeer mij voor te stellen hoe oma dit zal ervaren, weet zij nog dat de kennismaking gister was?
Dat deze mensen nu bepalen hoe laat en op welke manier zij gewekt zal worden?
Ik wil op staan en het liefst instructies geven: oma is een rustige vrouw, ze houdt niet van harde geluiden, oma is heel verlegen …….. Je weet wel, van de “oude”stempel, dus a.u.b. bedek haar onderlijf als je haar bovenlijf wast.
Nee! Ik moet blijven liggen, deze dames zijn er om ons te ontlasten.
Ik kan het niet laten, ik sta met een ruk op, klop op de deur.
Ik begroet de dames en geef heel voorzichtig de instructies, ergens bang dat als het niet in goede aarde valt het voor oma’s rekening zal zijn.
De dames knikken vriendelijk, het komt goed.
Rond de lunch komen zij nog een keer. Oma haar inco broekje is nog droog, zij krijgt wat te eten en de dames vertrekken weer.
In de middag gaat de bel weer, nu ontbreekt het geluid van de sleutels.
Met een oog dichtgeknepen gluur ik door het kijkgaatje.
Ik zie een man staan.
“Hallo, wie is daar?”
Hij antwoord: “ik ben van de thuiszorg, ik kom voor mevrouw Tjin”
“Ik help oma zelf vanmiddag”, roep ik.
Hij vraagt niets en loopt weg.
Oma is van de oude stempel en wil geen man aan haar lijf. Wij hebben het gister bij de intake nog zo benadrukt.
Later hoor ik dat het een communicatiefout is.
Ik strijk over mijn hart, weet je die mensen werken keihard en doen dit werk met zoveel liefde.
Tijdens mijn studiejaren stond ik aan de andere kant, ook aan het bed, het meeste te halen uit de korte tijde die ik per cliënt kreeg.

De volgende middag zegt de zorgverlener: “je oma heeft geen trek, zij heeft niets gegeten”.
“Ik probeer het straks nog wel”, zeg ik, terwijl ik haar uitlaat.
Oma haar ene hand is verlamd, met haar gezonde hand probeert zij tevergeefs een stukje brood naar haar mond te krijgen.
Mijn hart breekt, maar ik wil niet dat zij mij ziet huilen, dus slik ik de tranen gauw weg.
Oma weigert hulp.
Afhankelijkheid heeft zij altijd als een vorm van zwakte gezien. Zij heeft moeten vechten voor haar onafhankelijkheid en nu weer.

Na een paar weken besluiten ma en ik om de zorg voor oma volledig over te nemen. Zij heeft altijd voor ons gezorgd en zijn wij aan de beurt.

Geschreven door Farell Telg